Απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας της Στ' Δημοτικού

Το Αντίβαρο δέχθηκε και δημοσίευσε το πρώτο άρθρο για το βιβλίο Ιστορίας της Στ' Δημοτικού τον Ιούνιο του 2006 από τον δάσκαλο Δημήτρη Νατσιό. Στο τέλος του καλοκαιριού του 2006 άρχισαν να έρχονται και άλλα άρθρα. Έτσι, το Φθινόπωρο έλαβε την πρωτοβουλία να συντάξει μία επιστολή διαμαρτυρίας προς την πολιτική (κυβέρνηση, βουλευτές, κόμματα) και την εκπαιδευτική (μέλη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου) ηγεσία του τόπου. Κάλεσε όσους συνεργάτες και φίλους έκρινε ότι είχαν παρόμοιο ενδιαφέρον και στις 1 Δεκεμβρίου 2006 δημοσιοποιήθηκε η επιστολή και ξεκίνησε η αποστολή υπογραφών προς τους παραλήτες, με αίτημα ασφαλώς την απόσυρση του εν λόγω εγχειριδίου.

Τον πρώτο μήνα (Δεκέμβριος 2006) υπήρξε ένα μούδιασμα, ένα ξάφνιασμα από τους αρμόδιους.

Τον δεύτερο μήνα (Ιανουάριος 2007), όταν πια οι αντιδράσεις είχαν ξεπεράσει τους 2500, η αλαζονεία του κατεστημένου ρεύματος των καθηγητών Ιστορίας αποφάσισε να ασχοληθεί μαζί μας. Δια του ύφους του δημοσίου λόγου ορισμένων έγκυρων και αξιόπιστων επιστημόνων φωτίστηκαν αρκετά πράγματα για το πώς (και εάν) διεξάγεται η αντιπαράθεση ιδεών στην Ελλάδα, για τον τρόπο λειτουργίας των θεσμών, για τις "διαπλοκές" του τύπου, για την παντοδυναμία ενός συγκεκριμένου ιδεολογικού ρεύματος, για το πόσο αποκομμένοι από τον λαό νιώθουν μερικοί που λογίζονται πνευματικοί ταγοί του κλπ.

Τους φαινόταν "αδύνατον" να έχουμε "διαβάσει καν το βιβλίο Ιστορίας", μας χαρακτήρισαν απαξιωτικά "νοικοκυρές, εργάτες και κτηνοτρόφους", μας είπαν "άσχετους", μας είπαν "εσμό αλευρομαγείρων", μας είπαν "ψυχωτικούς", μας είπαν "εθνικιστικό λόμπυ". Κάποιοι μας είπαν εμμέσως "φασίστες" και "ηλίθιους", και κάποιοι άλλοι μας χρέωσαν "χουλιγκανισμό"!

Εντωμεταξύ, το πρώτο αυτό δίμηνο πάνω από δεκαπέντε βουλευτές ασχολήθηκαν λίγο σοβαρότερα μαζί μας. Με ερωτήσεις στη βουλή (λαμβάνοντας θέση υπέρ της απόσυρσης και αντιγράφοντας ολόκληρα κομμάτια από την επιστολή μας) αλλά και με την ίδια την υπογραφή τους (κυρίως από πρώην βουλευτές, που δεν είχαν τη δυνατότητα να κάνουν οι ίδιοι ερωτήσεις στη βουλή), το θέμα άρχισε να παίρνει διαστάσεις.

Η κ. Υπουργός αποφάσισε να ξεκαθαρίσει τη θέση της απαντώντας σε μία από αυτές, τέλη Ιανουαρίου, με τις λέξεις:

εγώ δεν θα αποσύρω το βιβλίο

Καλά ντε!

Τον Φεβρουάριο άρχισε δειλά δειλά να απασχολεί ολοένα και περισσότερους δημοσιογράφους εφημερίδων και το Μάρτιο έφτασε να γίνει το κυρίαρχο ζήτημα των κεντρικών τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων. Όλοι πια είχαν γνώμη για το βιβλίο Ιστορίας...

Η επιχείρηση απαξίωσης των αντιδράσεων συνεχίστηκε με τη γνωστή τακτική: "δολοφονία χαρακτήρων", τσουβάλιασμα, ρίψη επιθέτων, μείωση αξιοπιστίας.

Ελάχιστοι διέκριναν ότι ακόμα και όταν οι υπερασπιστές του βιβλίου εκνευρίζονταν και εξύβριζαν τους πάντες, η πλευρά των επικριτών συνέχιζε να αντιπαραβάλλει επιχειρήματα κατακρίνοντας το βιβλίο από όλες τις πλευρές: του περιεχομένου, της κατάφορης παραβίασης του αναλυτικού προγράμματος σπουδών, της γλώσσας, ακόμα και της διδακτικής μεθόδου που δήθεν ήταν το ατού του βιβλίου.

Τον Μάρτιο ήρθε και ο κόλαφος της Ακαδημίας Αθηνών. Στο τελικό της προσχέδιο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρόν της Κυριακής, αποδόμησε εντυπωσιακά το βιβλίο σχολιάζοντας μάλιστα ότι:

Το βιβλίο πάσχει πρώτον ως βιβλίο ιστορίας. Οι αδυναμίες του αποκαλύπτουν ότι οι συγγραφείς δεν έχουν αρκετές ιστορικές γνώσεις και καθόλου ιστορική σκέψη. Ούτε εμπειρία συγγραφής βιβλίων έχουν.

Όταν στάλθηκε το πόρισμα της Ακαδημίας Αθηνών στο Υπουργείο, αφαιρέθηκε η άποψή της ότι "δεν διορθώνεται". Εν τούτοις, παρέμειναν οι 78 επισημάνσεις της (παραλείψεις και λάθη) και κλήθηκε η συγγραφική ομάδα να κάνει τις σχετικές αλλαγές.

Γνώμη μας είναι ότι το βιβλίο αποτελεί ξένο σώμα για την ελληνική κοινωνία, η οποία το απορρίπτει εν συνόλω. Δάσκαλοι δεν το διδάσκουν, γονείς αιτούνται την απαλλαγή των παιδιών τους από το μάθημα αυτό, βιβλία επιστρέφονται στο Υπουργείο κλπ.

Διαφορετικά ζητήματα απασχολούν σήμερα (μέσα Απριλίου) τα κεντρικά δελτία ειδήσεων, όμως η κοινωνία συνεχίζει να βράζει κατά του βιβλίου. Οι υπογραφές στο αίτημά μας αγγίζουν τις 8000, που δεν είναι καθόλου μικρός αριθμός αν ληφθεί υπόψιν ότι (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) ούτε σύμμαχοι ούτε αντίπαλοι αναφέρθηκαν αυτό το διάστημα στο Αντίβαρο και στη διαδικτυακή του διεύθυνση στα μεγάλα και κυρίαρχα ΜΜΕ, καθώς και ότι ορισμένες από τις επιστολές διαμαρτυρίας στις ύβρεις που δεχθήκαμε δε δημοσιεύθηκαν ποτέ. Δε μας πτοούν αυτά.

Το Αντίβαρο, και ειδικότερα το πληρέστατο αφιέρωμά του στο βιβλίο, διαβάζεται από περισσότερους ανθρώπους από όσο εφημερίδες και περιοδικά μικρής-μικρομεσαίας κυκλοφορίας. Το Διαδίκτυο αποδεικνύει ότι μπορεί να ενημερώσει ένα μεγάλο, δραστήριο και δυναμικό κοινό, μπορεί να ξυπνήσει συνειδήσεις και μπορεί ακόμα να προκαλέσει αναταραχή στην πολιτική σκηνή.

Οι αντιδράσεις μας συνεχίζονται μέχρι δικαίωσης.

Τα χωρικά ύδατα και το διεθνές δίκαιο

Στο πρηγούμενό μας άρθρο είχε εξηγηθεί γιατί είναι διάτρητη η λογική της πρότασης του κ. Κωστή Στεφανόπουλου για παραπομπή «όλων των ελληνοτουρκικών διαφορών» στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και είχαμε αναλύσει ως ένα βαθμό το ζήτημα των χωρικών υδάτων. Στο παρόν άρθρο ρίχνουμε λίγο περισσότερο φως στο ζήτημα αυτό από την οπτική του διεθνούς δικαίου.

Ο χαρακτηρισμός του δικαιώματος για 12 ναυτικά μίλια σε οποιαδήποτε χώρα που βρέχεται από θάλασσα ως «εθιμικό διεθνές δίκαιο» εγείρει αυτονόητα ίσως ορισμένες αμφιβολίες. Τι είναι ακριβώς αυτό το «εθιμικό δίκαιο»; Όπως είχε αναφερθεί, δύο όροι πρέπει να ικανοποιούνται επ’ αυτού «πρώτον οι διατάξεις του (να) αποτελούν κοινή πρακτική μεταξύ των χωρών και δεύτερον αυτό (να) γίνεται από «νομική υποχρέωση»» (opinio juris). Ας αναπτύξουμε λίγο περισσότερο αυτούς τους όρους.

Η συνέχεια σε μονοτονικό και πολυτονικό.

Διάτρητη η λογική της πρότασης «Όλα στη Χάγη»

Η περίπτωση των χωρικών υδάτων

Στη Φινλανδία βρισκόταν η υπουργός των εξωτερικών την Τρίτη 23 Μαϊου όταν συγκρούστηκαν τα δύο πολεμικά αεροσκάφη της Ελλάδας και της Τουρκίας πάνω από τα γαλανά νερά του Αιγαίου που επέφερε τον τραγικό θάνατο του πιλότου μας Κωνσταντίνου Ηλιάκη. Στα αυτιά ορισμένων όμως αντήχησε σα «Φινλανδοποίηση» της εξωτερικής μας πολιτικής η πρόταση του τέως προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου σε βαρυσήμαντο άρθρο του στην Καθημερινή λίγες ημέρες αργότερα. Η Φινλανδία, ως χώρα που μοιραζόταν μακρά σύνορα με την πρώην Σοβιετική Ένωση, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου θεωρούνταν χώρα μειωμένης κυριαρχίας. Σ\' αυτήν την κατάσταση φαίνεται να οδηγούμαστε σήμερα, που εμφανιζόμαστε να επεξεργαζόμαστε δημόσια την πρόταση να θέσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα έναντι διεθνούς δικαστηρίου.Κατ\' αρχάς είναι άξια χειροκροτήματος η με παρρησία διαπίστωση του κ. Στεφανόπουλου περί της παταγώδους αποτυχίας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής να αποφέρει καρπούς τα τελευταία χρόνια.

Η συνέχεια σε μοτονονικό και πολυτονικό.

Η πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων

Η μονότονη υπόσχεση της επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης από το 1995 ως σήμερα..

Μία πολύ ενδιαφέρουσα παρομοίωση της εξέλιξης των ελληνοτουρκικών σχέσεων τις τελευταίες δεκαετίες είναι η ιδέα του Γιώργου Μιχαλόπουλου (1): έστω ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην θέση Α και η Τουρκία στη θέση Ω. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων η Ελλάδα αποφασίζει να τείνει χέρι φιλίας και να αποδείξει έμπρακτα τις φιλικές της διαθέσεις, με την ελπίδα της αποκλιμάκωσης της έντασης. Προτείνει λοιπόν να συναντηθούμε στη θέση Μ, δηλαδή περίπου στη μέση της απόστασης. Οι Τούρκοι δέχονται τη θέση Μ ως θέση της Ελλάδας και προς έκπληξίν μας, δηλώνουν ακλόνητοι στη θέση Ω! Μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα, η Ελλάδα σύρεται σε νέες διαπραγματεύσεις. Η νέα αρχική της θέση είναι η Μ και της Τουρκίας η Ω. [Στην καλύτερη περίπτωση, η θέση Μ θα είχε καταγραφεί ως η μέση λύση, όμως ενώ η Ελλάδα θα είχε διανύσει την απόσταση αυτή, η Τουρκία δε θα είχε παραμείνει σταθερή στη θέση Ω δίχως να έχει υλοποιήσει τις υποσχέσεις της]. Έτσι, η Ελλάδα προτείνει να συναντηθούμε στη θέση Σ, πάλι διασχίζοντας περίπου τον μισό δρόμο. Η Τουρκία δέχεται τη θέση αυτή (και τις νέες παραχωρήσεις της Ελλάδας) αλλά εμμένει απαρέγκλιτη στη θέση Ω. Λίγο αργότερα, προτείνει και πάλι η Ελλάδα τη θέση Φ. Και ούτω καθ\' εξής. Έτσι ολοένα πλησιάζουμε στις θέσεις της Τουρκίας, δίχως να λαμβάνουμε τίποτα πίσω ως αντάλλαγμα. (2)

Η συνέχεια σε μοτονονικό και πολυτονικό.

Το άρθρο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στο Αντίβαρο τον Μάιο του 2006, όμως έκτοτε έχει προξενήσει το ενδιαφέρον διαφόρων εντύπων. Έτσι, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Κωνσταντινουπολιτών "Πολίτης", στο περιοδικό "Πολιτικά Θέματα" και στο περιοδικό "Ρεσάλτο".

Η πάλη των γενεών

Πώς θα απαντήσει κανείς στο ερώτημα πώς να περιγράψει ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της κοινωνίας; Ένα δείγμα που να εκφράζει κάθε πτυχή της, να κάνει αισθητή την παρουσία του σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα, και ταυτόχρονα να βρίσκεται κοντά στην κορυφή της πυραμίδας. Ένα δείγμα που θα αποτελεί τη ραχοκοκκαλιά της, τη σφραγίδα της. Ποιος ο ρόλος αυτού του δείγματος στη διαμόρφωση και ιεράρχηση των κοινωνικών αξιών σήμερα; Σήμερα, στις παρυφές του 21ου αιώνα, η Ελλάδα αναδύει την εικόνα που συνθέτει η λεγόμενη \"Γενιά του Πολυτεχνείου\".

Η συνέχεια σε μοτονονικό και πολυτονικό.